مناجات
| ای حــــیـــات دل هـــر زنـــده دلــــی | سـر خـرویی ده هـر جـا خـجـلـی |
| چــاشـنـی بــخــش شـکـر گـفـتــاران | کـار شـیـریـن کـن شـیـرین کـاران |
| بـــــر فـــــرازنـــــده فـــــیــــروزه رواق | شـمـســه زرکـش زنـگـاری طـاق |
| تـــاج بـــر ســـر نـــه زریــن تـــاجـــان | عــقــده بــنـد کـمـر مـحــتــاجــان |
| جــرم بــخــشــنــده بــخــشــایــنــده | در بــر بــر هـمــه بــگــشــایـنــده |
| ابــر ســیـرابــی تــفــســیــده لــبــان | خـوان خــرسـنـدی روزی طـلـبــان |
| گـنـج جـان سـنـج بـه ویـرانـه جـسـم | حـارس گنج بـه صـد گونه طلسـم |
| دیـر پــروای بــه خــود بــســتــه دلـان | زود پــیـونـد دل از خــود گـســلـان |
| قــفــل حــکــمـت نـه گــنـجــیـنـه دل | زنــگ ظــلــمــت بـــر آیــیــنــه دل |
| مــرهــم داغ جـــگــر ســوخـــتـــگــان | شــای جــان غــم انـدوخــتــگــان |
| نــقــد کــان از کــمــر کــوه گــشـــای | صـبـح عـیش از شـب اندوه نمـای |
| مــونــس خــلــوت تــنــهــا شــدگــان | قــبــلـه وحــدت یـکــتــا شــدگـان |
| تـــیــر بـــاران فـــکــن از قــوس قـــزح | از صــبـــا بــاده ده از لــالــه قــدح |
| پـــرده عــصــمــت گــل پـــیــرهــنــان | حــلـه رحــمـت خــونـیـن کـفـنـان |
| خــانـه نـحــل ز تــو چــشــمــه نـوش | دانـه نـخــل ز تــو شــهـد فــروش |
| لـب پــر از خــنـده ز تــو غـنـچــه بــاغ | داغ بــر سـیـنـه ز تـو لـالـه بـه راغ |
| غــنــچـــه تـــنــگــدل بـــاغ تـــویــیــم | لاله سـان سـوخـتـه از داغ تـوییم |
| هـر کـه بــر دل ز تــو داغـش بــاشــد | زانـچـه غـیـر تــو فـراغـش بــاشـد |
| هـر چـه غـیـر تــو رقـم کـرده تـوسـت | گـر چـه پــرورده تـو پــرده تـوسـت |
| چــنـد بــر طـلـعـت خــود پــرده نـهـی | پـرده بــردار کـه بــی پـرده بــهـی |
| ایـن نـو ارقــام قــدیـمــی فــهـرســت | بــه رقـم جـای قـدم بــاز فـرسـت |
| تـــازه رس قـــافـــلـــه بـــاز پـــســـان | بــه قــدمـگـاه کــهـن بــاز رســان |
| بـــانــگ بــر ســلــســلــه عــالــم زن | سـلک این سـلسله را بـر هم زن |
| عــرش را ســاق بــجــنـبــان از جــای | در فــکـن پــایـه کـرســی از پــای |
| چـیـره کـن بــر شـجــر سـدره چــمـن | صــرصـر بــیـخ کـن شــاخ شــکـن |
| بــر خــم رنــگ فــلــک ســنـگ انــداز | رخــنـه اش در خــم نـیـرنـگ انـداز |
| رنــگ او تــیـرگــی اســت و تــنــگــی | بــه ز رنــگــیـنـی او بــی رنــگــی |
| رنج و راحت که چنین پی ز پی است | اثـــر رنــگــرزی هــای وی اســـت |
| هـســت رنــگ هـمــه زیـن رنــگــرزی | دسـت نیلی شده ز انگشت گزی |
| مـهـر و مـه را بــفـکـن طـشـت ز بــام | تــا بـــرآرنــد بـــه رســوایــی نــام |
| پـــرده پـــرده نــشـــیــنـــان نـــدرنـــد | وز ســــر پــــرده دری درگـــذرنـــد |
| کــمــر بـــســتـــه جــوزا بـــگــشــای | گــوهــر عــقــد ثــریـا بــگــشــای |
| زهـره را چــنـگ طــرب زن بــه زمــیـن | چـند بـاشـد بـه فـلک بـزم نشـین |
| خــامـه تــیـر بــکــش ز انـگــشــتــش | بـل کز انگشت تهی کن مشتـش |
| چـــار دیــوار عــنــاصــر کــه بـــه مــاه | سر کشیده ست ازین مرحله گاه |
| مــهـره مــهـره بــکــنـش از ســر هـم | شـو ازان مهره کـش سـلک عـدم |
| آب را بــــر ســــر آتــــش بــــگـــمـــار | تــــا شــــود آگــــه ازو دود بـــــرآر |
| ز آتــــش قــــهــــر بــــبــــر تــــری آب | بــحـر و بــر عـدمـش سـاز سـراب |
| بـــاد را خــاک ســیــه ریــز بــه فــرق | خــاک را کـن ز نـم طــوفـان غـرق |
| نــامــزد کــن بــه زمــیـن زلــزلــه هــا | ســاز ازان «عـالـیـهـا ســافـلـهـا» |
| مـــاهــی و گـــاو کـــه دربـــار ویــنـــد | بــا هــمــه بــار نــگــهــدار ویــنــد |
| گــاو را ذبـــح کــن از خــنــجــر بــیــم | پـشـت مـاهـی بـبـر از اره دو نـیم |
| هـر چــه الــقــصــه بــود رنـگ نـمــای | هـمـه ز آیـیـنـه هـسـتـی بــزدای |
| تــا بــه مـشــتــاقــی افــزون ز هـمـه | بــنـگـرم روی تــو بــیـرون ز هـمـه |
| نــور پـــاکــی تـــو و عـــالــم ســـایــه | ســایـه بــا نـور بــود هـمــســایـه |
| حـــق هــمــســـایــگــیــم دار نــگــاه | سـایـه وارم مـفـکـن خـوار بــه راه |
| مــعــنــی نــیــک ســرانــجـــامــی را | جــام صـورت بــشـکـن جــامـی را |
| بـــاشـــد از ســـایــگــیــان دور شــود | ظــلـمـت ســایـگـیـش نـور شــود |
| آرد از رنـــگ بـــه بـــی رنـــگـــی روی | یابـد از گـلـشـن بـی رنـگـی بـوی |
هر چه غیر تو رقم کردهی توست گرچه پروردهی تو، پردهی توست
چند بر طلعت خود پرده نهی؟ پرده بردار که بیپرده، بهی!
نور پاکی و تو عالم سایه سایه با نور بود همسایه
حق همسایگیام دار نگاهسایه وارم مفکن خوار به راه
ای کرمت همنفس بی کسان جز تو کسی نیست کس بی کسان
بی کسم و همنفس من تویی رو به که آرم که کس من تویی
شعر از :جامی

+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم فروردین ۱۳۹۲ ساعت 1:8 توسط مسعود موسی پور
|