«منظومه شمسی ما از 9 سیاره تشکیل شده است». این بخشی از کتابهای درسی و
متنهای معتبر در باره منظومه شمسی تا پیش از سال 2006 / 1385 بود. شاید
همان موقع نیز بسیاری باور داشتند که این جمله روزی تغییر میکند و
دانشمندان خواهند توانست سیارات بیشتری را در منظومه شمسی پیدا کنند. اما
شاید کمتر کسی فکر میکرد به جای آنکه در متنهای آینده تعداد سیارات
منظومه شمسی افزایش پیدا کند با کاهش این تعداد مواجه شوند. در تب و تاب
روزهایی که دانشمندان خبر از کشف دهمین سیاره منظومه شمسی که بعدها اِریس
نام گرفت بودند، انجمن جهانی نجوم IAU بر اساس بررسیهای طولانیمدت و با
توافق اعضا، نه تنها این سیاره جدید را به عضویت خانواده منظومه شمسی
نپذیرفت که پلوتو را نیز از خانواده اخراج کرد؛ تصمیمی که اگر چه
اعتراضهای بسیاری را در پی داشت، اما از پشتوانه منطقی قابل قبولی
برخوردار بود. بدین ترتیب. اکنون منظومه شمسی ما 8 سیاره و تعداد زیادی
سیاره کوتوله یا پلوتومانند دارد. این موضوع اگرچه نقطه عطفی در داستان پر
فراز و نشیب پلوتو بود، اما همه داستان نیست؛ چراکه این سیاره حتی از پیش
از کشفش، توجه های زیادی را به خود اختصاص داده بود.
در جستجوی سیاره ایکس
در ابتدا کشف پلوتو حاصل پیشبینی علمی بود. در دهه 1840 / 1220 دانشمندان و
به ویژه اوربین لو وقیه (Urbain Le Verrier) و بر اساس تنشهایی که در
مدار اورانوس مشاهده کرده بودند، وجود سیارهای در فراسوی مدار آن را پیش
بینی کردند. در اواخر قرن نوزدهم و پس از کشف سیاره نپتون، این بررسیها
ادامه یافت و محاسبات نشان میداد باید جرم دیگری نیز فراتر از مدار
اورانوس وجود داشته باشد که این بی نظمیهای مداری را بر اساس معادلات
مکانیک سماوی نیوتونی،توضیح دهد. بدین ترتیب جستجو برای یافتن سیاره مرموز
آغاز شد.
در سال 1906 / 1285، پرسیوال لاول که رصدخانه لاول را تاسیس کرده بود،
پروژهای را برای جستجوی این سیاره که به سیاره ایکس معروف شده بود، آغاز
کرد. این تلاشها تا سال 1916 / 1295 بدون آنکه به نتیجهای برسد ادامه
داشت و این عدم موفقیت سبب شد جستجوی برای یافتن سیاره مجهول حداقل 10 سال
متوقف شود. سرانجام در سال 1929 / 1308 مدیر رصدخانه لاول، جوان 23 سالهای
اهل کانزاس را مأمور این کار کرد. این جوان 23 ساله که تازه وارد رصدخانه
لاول شده بود، کلاید تومبا نام داشت.